ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ

  

Η ποδηλασία ανήκει στην κατηγορία των κυκλικών  μονοδρομικών αθλημάτων που χαρακτηρίζονται από τη μέγιστη υπερμέγιστη και μεγάλη ισχύ των προπονητικών επιβαρύνσεων και απαιτεί από τον αθλητή την ανάπτυξη μεγάλων ταχυτήτων, κάτω από συνθήκες μεγάλης επιβάρυνσης των μυών των άνω άκρων και της πλάτης.

Όταν δεν υπάρχει η κατάλληλη προετοιμασία, οι μεγάλες επιβαρύνσεις οδηγούν  στην υπερκόπωση των μυών των χεριών, των ώμων και της πλάτης με αντίκτυπο και στη σπονδυλική στήλη.

Μεγάλη ένταση επίσης, υφίστανται και οι μύες των ποδιών, του οσφυικού τμήματος της σπονδυλικής στήλης και της ωμικής ζώνης. Όλες αυτές οι εντάσεις και οι επιβαρύνσεις μπορούν να οδηγήσουν σε τραυματισμούς. Τα βαριά τραύματα στην ποδηλασία δημιουργούνται, συνήθως, εξαιτίας πτώσεων.

YouTube Preview Image

Τα βαριά τραύματα αποτελούν το 61,68% όλων των κακώσεων. Πολύ συχνά αναμεσά τους είναι τα κατάγματα των επίμηκων αυλοειδών οστών:13,83% όλων των κακώσεων ( κατάγματα της κλείδας του ακρωμίου της ποδοκνημικής άρθρωσης). Στα βαριά τραύματα περιλαμβάνονται επίσης και οι βλάβες των μηνίσκων και των χιαστών και πλάγιων συνδέσμων του γόνατου που αποτελούν το 15.4% όλων των κακώσεων, καθώς και τα σύνθετα τραύματα του αρθρικού θύλακα.

Οι μωλωπισμοί δημιουργούνται βασικά στην περιοχή της εξωτερικής επιφάνειας του μηρού και του κορμού. Οι αμυχές και οι τραυματισμοί αυτου του τύπου αποτελούν το 16,66% όλων των κακώσεων.

Τα τράυματα του μυοσκελετικού συστήματος στους ποδηλάτες αποτελούν το 2,51% όλων των κακώσεων. Αυτα παρουσιάζονται με τη μορφή βλαβών των τενόντων ( τενοντίτιδες του αχιλλείου τένοντα) και εξωτερικά τραύματα των νεύρων των καμπτήρων των δακτύλων.

Ανάμεσα στις χρόνιες παθήσεις στην ποδηλασία συχνότερες είναι οι παθήσεις της άρθρωσης του γόνατου ( χρόνιος μικροτραυματισμός του αρθρικού θύλακα, κακώσεις μηνίσκων, εκφυλίσεις του χόνδρου), που αποτελούν το 10,06% όλων των κακώσεων και επίσης οι χρόνιες κακώσεις του περιόστεου της κνήμης με τη μορφή περιοστεοπάθειας. Στις χρόνιες παθήσεις της σπονδυλικής στήλης των ποδηλατών περιλαμβάνονται οι συγγενείς οστεοχονδρίτιδες, τα οστεόφυτα και οι σπονδυλοαρθρίτιδες που αποτελούν ποσοστό περισσότερο απο 8% όλων των κακώσεων.

Οι παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος αποτελούν το 6% όλων των περιπτώσεων και εμφανίζονται με τη μορφή μυικών θλάσεων των γαστροκνημικών μυών και χρόνιων τενοντίτιδων του αχιλλείου τένοντα.

Οι βασικές αιτίες  τραυματισμού στην ποδηλασία είναι : η κακή ποιότητα του υλικοτεχνικού εξοπλισμού( 26,7%), οι κακές καιρικές συνθήκες (13,3%), τα μεθοδικά λάθη ( 13,3%), οι παραβάσεις των κανόνων ( 26,7%), η λανθασμένη τεχνική κατά την εκτέλεση των ασκήσεων (13,3%), άλλες αιτίες ( 6,7%)

Τρόποι προφύλαξης:

Ο κάθε ποδηλάτης θα πρέπει πριν από τον αγώνα να ελέγχει την τεχνική κατάσταση του ποδήλατου του. Είναι πολύ σημαντικό, η σέλα να βρίσκεται στο κατάλληλο ύψος και να είναι σταθερή. Οι ρυθμιστές των ταχυτήτων, του φρένου, καθώς επίσης και το τιμόνι θα πρέπει να ελέγχονται σχολαστικά, προκειμένου να εξασφαλίζουν την τέλεια προστασία του αθλητή. Οι λαβές του τιμονιού να τυλίγονται με μονωτική ταινία ή με τσιρότο.

Για την ασφαλή μετακίνηση των ποδηλατών θα πρέπει να απαγορεύεται η κίνηση στο δημόσιο δρόμο. Όσον αφορά το στίβο για τις ποδηλατοδρομίες η κίνηση θα πρέπει να είναι αντίθετη με τη φορά του ρολογιού. Ο χρόνος προπονήσεων καθορίζεται πάντα αυστηρά από τον κανονισμό και το πρόγραμμα τους.

Ο ποδηλάτης θα πρέπει να αθλείται φορώντας πάντα ειδική στολή. Το σλίπ να είναι μάλλινο χωρίς τραχείες ραφές και στο ενδιάμεσο να ράβεται ένα κομμάτι από καστόρ. Τέλος, οι ποδηλάτες θα πρέπει να χρησιμοποιούν δερμάτινα γάντια και να φορούν κράνος.

YouTube Preview Image

πηγή: ΑΘΛΗΤΙΑΤΡΙΚΗ ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΛΟΓΙΑ – Β.Φ ΜΠΑΣΚΙΡΟΦ 1990

Comments