ΤΕΝΟΝΤΟΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΔΙΚΟΥ ΤΕΝΟΝΤΑ ( JUMPER'S KNEE )

Το σύνδρομο jumper’s knee είναι η βλάβη στον επιγονατιδικό τένοντα στον άνω πόλο της επιγονατίδας ή στο κνημιαίο κύρτωμα, αλλά πιο συχνά στον κάτω πόλο της επιγονατίδας. Χαρακτηρίζεται από ενδοτενόντιες εκφυλιστικές αλλοιώσεις (ρήξεις ινών) κυρίως του εν τω βάθει τμήματος της πάσχουσας περιοχής, με ελάχιστα ή καθόλου σημεία φλεγμονής, αλλά δεν είναι πλήρως διευκρινισμένης αιτιοπαθογένειας. Εκδηλώνεται συνήθως σε αθλητές που εκτελούν επαναλαμβανόμενες αλτικές δραστηριότητες και εκεί οφείλει το όνομα της η κάκωση αυτή.

Η τενοντοπάθεια του επιγονατιδικού τένοντα εμφανίζεται συχνά σε άτομα που ασχολούνται επαγγελματικά η ψυχαγωγικά με αθλήματα που απαιτούν άλματα, όπως στην καλαθοσφαίριση (μπάσκετ), την πετοσφαίριση (βόλεϊ) και τον κλασικό αθλητισμό (άλμα σε ύψος , μήκος και τριπλούν) αλλά και το ποδόσφαιρο, την αντισφαίρεση(τένις), την αντιπτέριση (μπάντμιντον) και το σκουός , την άρση βαρών , της αναβάσεις , το τροχάδην, την αεροβική, το χορό, αλλά και σε χειρώνακτες εργαζόμενους.

Η κυριότερη αιτία είναι η προπόνηση, η οποία είτε αυξάνεται απότομα, είτε είναι μεγαλύτερης έντασης απ’ όσο πρέπει, ή και τα δύο μαζί. Χαρακτηρίζεται από σταδιακή εμφάνιση των ενοχλημάτων, παρά από συγκεκριμένο τραυματικό γεγονός. Επίσης μια αξιοσημείωτη διαφορά σε περιπτώσεις τενοντοπάθειας συναντάται στην επιφάνεια του προπονητικού δαπέδου.

Το βασικότερο κλινικό σημείο της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας είναι η εστιακή ευαισθησία στην οπίσθια επιφάνεια του κάτω πόλου της επιγονατίδας. Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται μάλλον με τη λειτουργία της απορρόφησης των κραδασμών ( μια πλειομετρική λειτουργία ) που εκτελεί ο τετρακέφαλος κατά την προσγείωση μετά από ένα άλμα. Αρχικά ο αθλητής παραπονείται για αμβλύ πόνο και ενόχληση μετά από άλμα και τρέξιμο ύστερα από επαναλαμβανόμενες αλτικές δραστηριότητες. Ο πόνος συνήθως σταδιακά επιδεινώνεται μέχρι ο αθλητής δεν είναι σε θέση να συνεχίσει. Ο αθλητής επίσης αναφέρει δυσκολία κατά την άνοδο και κάθοδο σκάλας και ότι περιστασιακά το γόνατο «υποχωρεί».

Επίπτωση της κάκωσης αυτής είναι η ρήξη του επιγονατιδικού τένοντα αλλά συσχετίζεται με την ηλικία καθώς είναι σπάνιο φαινόμενο σε νεαρούς αθλητές. Μια έντονη συστολή του τετρακεφάλου ενώ το βάρος του σώματος υποστηρίζεται στο προσβεβλημένο άκρο, μπορεί να προκαλέσει τη ρήξη του επιγονατιδικού τένοντα. Συνήθως δεν προκαλείται ρήξη, εκτός κι αν έχει προηγηθεί μια περίοδος παρατεταμένης φλεγμονής η οποία έχει αποδυναμώσει τον τένοντα. Περισσότερα στοιχεια σχετικά με τη φυσιολογία του τένοντα και την αιτιοπαθογένεια του συνδρόμου Jumper’s knee  μπορείτε να δείτε στην ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια “βικιπαιδεια”.

Η διάγνωση της βασίζεται κυρίως στην κλινική της εμφάνιση και λιγότερο στις παρακλινικές εξετάσεις (υπερηχογράφημα, μαγνητική τομογραφία). Η πάθηση Δεν είναι αυτοπεριοριζόμενη κατάσταση, απαιτεί συστηματική μακρόχρονη (>2 μήνες) συντηρητική θεραπεία με αβέβαια αποτελέσματα στις χρόνιες περιπτώσεις, ή και χειρουργική θεραπεία, με επίσης μακρόχρονη μετεγχειρητική αποκατάσταση (>4 μήνες), συνήθως με συμπτωματική ωφέλεια του ασθενούς αλλά όχι πάντοτε και επιστροφή του στο προηγούμενο επίπεδο αθλητικής δραστηριότητας του (Συμεωνίδης Παναγιώτης, 1996).

Για την αποκατάσταση του προβλήματος, πρέπει να οργανωθεί ενα σωστό πρόγραμμα φυσικοθεραπευτικής παρέμβασης το οποίο θα περιλαμβάνει στο αρχικό στάδιο την προσωρινή διακοπή της άθλησης. Σε αθλητές οι οποίοι είναι δραστήριοι ειδικά σε φημισμένα αθλήματα για τενοντοπάθεια (π.χ. πετοσφαίριση, καλαθοσφαίριση, ποδόσφαιρο) πρέπει να περιλαμβάνονται επαρκής απαλλαγές από τα προπονητικά τους προγράμματα.  Τεχνικές όπως Laser, Υπέρηχοι, eccentric loading παίζουν σπουδαίο ρόλο στην διέγερση της ανάπλασης του τένοντα. Μόλις το πρόβλημα αρχίζει και βελτιώνεται ο αθλητής θα πρέπει να εκτελεί εκτεταμένη προθέρμανση πριν οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα. Αρχικά περιορίζουμε τις δρομικές και αλτικές δραστηριότητες. Η ενδυνάμωση του τετρακεφάλου και ιδιαίτερα  η εφαρμογη πλειομετρικών ασκήσεων ενδυνάμωσης του τετρακεφάλου και των ραχιαίων καμπτήρων της ποδοκνημικής έχουν εμφανή αποτελέσματα στην διαδικασία της αποκατάστασης. Η χρήση πάγου μπορεί να χρησιμοποιηθεί με αναλγητικές επιδράσεις και πιθανόν αγγειοσύσπαση του αγγειακού συστήματος με τενοντίτιδα και συνεπώς αυξάνει την πίεση του αίματος και των πρωτεϊνών στην περιοχή.  Η χρήση πάγου δεν πρέπει να χρησιμοποιείται πριν την συμμετοχή στα αθλήματα γιατί μπορεί να προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα και κυρίως πόνο.

Συνήθως παράλληλα με το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας συστήνεται αγωγή με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη φάρμακα για τη μείωση του πόνου και της φλεγμονής. Η εγχυση κορτιζόνης στον τένοντα για την ελάττωση της φλεγμονής δεν προτείνεται,γιατι τέινει να αποδυναμώσει τον τένοντα και ενδέχεται να προδιαθέσει τον αθλητή σε ρήξη του επιγονατιδικού τένοντα.

Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην εκλογή των παπουτσιών, επίσης η περίδεση με kinesiotape  η με απλό tape μπορεί να διατηρήσει την περιοχή θερμή και να ελαττώσει τα φορτία στον τένοντα ενώ ο αθλητής προπονείται.  Η εφαρμογη ιμάντα περιγονατίδας από Neoprene, Επιγονατιδική δέστρα απλή ή με σιλικόνη (Patellar Strap) χρησιμοποιείται για την ελάττωση του πόνου αλλά η αποτελεσματικότητα ποικίλει απο αθλητή σε αθλητή.

Comments