ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ De Quervain

Το σύνδρομο DeQuervain , από το όνομα του πρώτου γράψαντος, είναι η παγίδευση των τενόντων του μακρού απαγωγού και του βραχέως εκτείνοντος του αντίχειρος κάτω από το ραχιαίο σύνδεσμο του καρπού στο σημείο της στυλοειδούς αποφύσεως της κερκίδος. Είναι το συχνότερο σύνδρομο παγιδεύσεως τενόντων στον καρπό και στο χέρι μετά τον εκτινασσόμενο δάκτυλο. Ο ραχιαίος σύνδεσμος του καρπού ο οποίος συγκρατεί τους εκτείνοντες πάνω στο σκελετικό υπόστρωμα καθώς διέρχονται από τον καρπό προς την άκρα χείρα, σχηματίζει με το οστικό υπόστρωμα έξι οστεοϊνώδεις σύραγγες. Από την πρώτη σύραγγα διέρχονται οι τένοντες του μακρού απαγωγου και του βραχέως εκτείνοντος του αντίχειρος. Διόγκωση και πάχυνση των τενόντων ή ρίκνωση του ελύτρου από οποιοδήποτε αίτιο παρεμποδίζει την ομαλή ολίσθηση των τενόντων μέσα στο έλυτρο με αποτέλεσμα τη δημιουργία ασήπτου φλεγμονής που εκδηλώνεται με τοπικό άλγος και οίδημα. Το οίδημα αυξάνει περαιτέρω τη δυσκολία ολισθήσεως των τενόντων.

Ο συνηθέστερος μηχανισμός προκλήσεως του συνδρόμου DeQuervain είναι η επαναλαμβανόμενη υπο αντίσταση κερκιδική απόκλιση του καρπού με σύγχρονη απαγωγή και έκταση του αντίχειρος. Η κίνηση αυτή είναι συνηθισμένη στις νεαρές μητέρες όταν σηκώνουν τα βρέφη και τα κρατάνε στην αγκαλιά τους. Η τενοντίτιδα DeQuervain συγκριτικα με το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνος , το οποίο παρατηρείται συνήθως κατά τους τελευταίους μήνες της κυήσεως κα συνδέεται με κατακράτηση υγρών, απαντάται συχνότερα σε νεαρές μητέρες και έχει καθαρά μηχανικό χαρακτήρα. Αυτό επιβεβαιώνεταιαπό το γεγονός ότι το σύνδρομο DeQuervain , εκτός από τις νεαρές μητέρες παρατηρείται και στις γυναίκες που ασχολούνται με την περιποίηση βρεφών. Εκτός όμως από την προαναφερθείσα κατηγορία , η τενοντίτιδα, παρατηρείται και σαν σύνδρομο υπερχρήσεως σε διάφορα επαγγέλματα όπως σε μουσικούς, σε εργάτες βιομηχανιών , κ.α. Επίσης παρατηρείται ακόμη σε ελαφρούς τραυματισμούς στην περιοχή της στυλοειδούς αποφύσεως της κερκίδος με αποτέλεσμα οίδημα και φλεγμονή που παρεμποδίζουν ή καθιστούν επώδυνες της κινήσεις αντίχειρος και καρπού. Λιγότερο συχνές αιτίες είναι ένα οξύ διάστρεμμα κατάτην προσπάθεια ανύψωσης αντικειμένου, η κάποιο γάγγλιο στο πρώτο διαμέρισμα. Επι βεβαιωμένου συνδρόμου De Quervain  το οποίο δεν έχει αντιμετωπισθεί στα αρχικά του στάδια, το υπερκείμενο των δυο τενόντων έλυτρο παχύνεται ιδιαίτερα, ως συνέπεια άσηπτου φλεγμονής και σχηματίζει στην περιοχή της στυλοειδούς αποφύσεως της κερκίδος πολύ σκληρή μάζα που προσομοιάζει με οστό. Ο πόνος κατά την έκταση με απαγωγη του αντίχειρος και του καρπού είναι εντονότατος. Πρωταρχικό σύμπτωμα είναι ο πόνος του αντίχειρα στο ύψος του καρπού. Είναι δυνατόν να αρχίσει προοδευτικά με αντανάκλαση στον αντίχειρα και το αντιβράχιο ή ακόμα και να προκαλεί έγερση από τον ύπνο. Ο πόνος γίνεται εντονότερος με τη χρήση του αντίχειρα και κυρίως στο έντονο πιάσιμο, την πλάγια σύλληψη και στροφή, όπως, π.χ., στη χρήση του κλειδιού. Είναί δυνατόν επίσης να παρουσιαστεί ελαφρύ οίδημα στην κερκιδική πλευρά του καρπού και πιθανώς “αναπήδηση”, όταν κινείται ο αντίχειρας. Λόγω του πόνου και του οιδήματος, περιορίζεται η κίνηση του αντίχειρα.

Ακτινολογικός έλεγχος γίνεται μόνο για να αποκλεισθούν οστικές βλάβες, όπως οστεόφυτα ή κακή πόρωση καταγμάτων, που μπορεί να ερεθίζουν το 1ο διαμέρισμα. Δοκιμασία finkelstein. Κατ’ αυτή ο ασθενείς τοποθετεί τον αντιχειρα του μέσα στην παλάμη του και κλείνει τα δάχτυλα του σε γροθιά πάνω σε αυτόν. Στην συνέχεια φέρνει τον καρπό σε μέγιστη ωλένια απόκλιση. Πρέπει πάντοτε να γίνεται σύγκριση με την υγιή πλευρά καθώς η δοκιμασία προκαλεί δυσφορία ακόμη και υπο φυσιολογικές συνθήκες.

Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση


Αν έχει συμβεί μια άμεση πλήξη στον καρπό ή στο αντιβράχιο , ή μια πτώση πάνω σε τεντωμένο χέρι, πρέπει πρώτα να αποκλείσουμε το κάταγμα και τη συνδεσμική κάκωση. Αν δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο η αρχική αντιμετώπιση περιλαμβάνει αντιφλεγμονώδη φάρμακα και ανάπαυση και αποχή από δραστηριότητες που επιδεινώνουν την κατάσταση. Τα θεραπευτικά φυσικά μέσα για τον έλεγχο του πόνου και του οιδήματος όπως είναι οι υπέρηχοι, η ιοντοφόρεση και η παγοθεραπεία είναι αποτελεσματικά. Ο νάρθηκας για την τενοντοελυτρίτιδα De Quervain περικλείει την καρπομετακάρπια και την μετακαρποφαλαγγική άρθρωση του αντίχειρα και τον καρπό. Ο νάρθηκας εφαρμόζεται στην αρχή συνήθως συνέχεια για τις πρώτες2-3 εβδομάδες και αφαιρείται μόνο για λόγους υγιεινής. Όσο υποχωρούν τα συμπτώματα ελαττώνεται ο χρόνος εφαρμογής του.

Η διάταση των προσβεβλημένων περιοχών χωρίς πόνο πρέπει να ξεκινήσει μαζί με την ανάπαυση (νάρθηκας) και αντιφλεγμονώση φαρμακευτική αγωγή. Μόλις ελαττωθεί ο πόνος ξεκινά η ενδυνάμωση των λαβών και των μυών του καρπού. Η ενδυνάμωση ξεκινά ισομετρικά προοδεύει στο πλήρες εύρος τροχιάς ενάντια στη βαρύτητα και στη συνέχεια με ελαφρά βάρη στο εύρος τροχιάς χωρίς πόνο. Η πρόοδος στην φόρτιση και στην πλειομετρική εξάσκηση γίνεται εφόσον δεν υπάρχει επιδείνωση των συμπτωμάτων.

Μερικές φορές εφαρμόζεται και τοπική έγχυση στεροειδούς για. τη μείωση της φλεγμονής. Εάν τα συμπτώματα επιμένουν, συνιστάται η χειρουργική θεραπεία. Με τοπική αναισθησία, στο ύψος του πρώτου ραχιαίου διαμερίσματος, γίνεται διάνοιξη του συνδέσμου. Υπάρχει πιθανότητα μετεγχειρητικού πόνου για λίγες ημέρες, γι’ αυτό χορηγούνται παυσίπονα φάρμακα. Πρόγραμμα ασκήσεων του αντίχειρα και του καρπού εφαρμόζεται από τις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες. Η υποτροπή είναι σπάνια μετά τη χειρουργική θεραπεία.

   

Αν μετά από συντηρητική αγωγή 6 μηνών και 2 εγχύσεις κορτικοστεροειδούς δεν υπάρχει αποτέλεσμα, τότε ενδείκνυται η χειρουργική θεραπεία που συνίσταται σε διατομή της οροφής του 1ου ραχιαίου διαμερίσματος, λαμβάνοντας μέριμνα για την προστασία αισθητικού κλάδου του κερκιδικού νεύρου (νεύρωμα ή νευραπραξία), και τις συχνότατες ανατομικές ανωμαλίες, όπως διαμερισματοποίηση και πολλαπλούς τένοντες για να αποφύγει κανείς μετεγχειρητικά προβλήματα και αποτυχία της επέμβασης. Τα αποτελέσματα είναι καλά σε άνω των 90% των περιστατικών και φαίνεται ότι όσο πιο μεγάλο είναι το διάστημα της συμπτωματολογίας, τόσο πιό μεγάλη είναι η ικανοποίηση μετεγχειρητικά. Σπάνια επιπλοκή είναι το παλαμιαίο υπεξάρθρημα των τενόντων αν η διατομή γίνει περισσότερο παλαμιαία από ότι ραχιαία. ( JAAOS, 2007, 15, 757)

Comments