Ο ρόλος της φυσικοθεραπείας στη συντηρητική θεραπευτική προσέγγιση της κήλης μεσοσπονδύλιου δίσκου της ΟΜΣΣ

Εισαγωγή

Η οσφυαλγία είναι αρκετά συχνή. Κατά τον Andrew J. Haig, M.D., Διευθυντή του Spine Program, University of Michigan USA, εκδηλώνεται στο 50% των ενηλίκων κάθε χρόνο, και προσβάλλει τουλάχιστον το 75%-100% των ανθρώπων σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Επίσης, η Οσφυαλγία είναι το δεύτερο αίτιο προσέλευσης στον γενικό ιατρό στις ΗΠΑ, μετά τις λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού . Έρευνες στην Ελλάδα που έγιναν από το Χαράλαμπο Γκούβα σε 18.000 ασθενείς έδειξαν ότι η οσφυαλγία από νοσήματα των δίσκων αποτελεί το πρώτο αίτιο προσέλευσης στον ορθοπεδικό, με ποσοστό 40% των προσερχομένων ασθενών.

Κατά τους Willis και Netter, παγκοσμίως η οσφυαλγία ήταν το 1979 το δεύτερο αίτιο πόνου μετά τον πονοκέφαλο.

Η συχνότητα της ισχιαλγίας στις ΗΠΑ κυμαίνεται από το 1-10%, ενώ στην Ολλανδία που έχει περίπου τον ίδιο πληθυσμό με την Ελλάδα είναι 0,5%.  Το ετήσιο κόστος της θεραπείας των ατόμων με οσφυαλγία – ισχιαλγία στην Ολλανδία είναι αστρονομικό, περί τα 1.180.000.000 ευρώ, σε άμεσο και έμμεσο κόστος νοσηλείας [23] και στις ΗΠΑ το ετήσιο κόστος διάγνωσης και θεραπείας ασθενών με Οσφυαλγία ανέρχεται στα 50.000.000.000 δολλάρια.

Στατιστικά βρέθηκε ότι το 95% των ασθενών με κήλη δίσκου έχει ισχιαλγία, ενώ το αντίθετο είναι σπανιότατο, δηλαδή ασθενής με κήλη δίσκου χωρίς ισχιαλγία είναι μία στις πεντακόσιες περιπτώσεις.

Ο πρωταρχικός ρόλος της φυσικοθεραπείας σε ασθενείς που πάσχουν από πόνο στην μέση είναι να μειώσει τα συμπτώματα, να τα προσδιορίσει και να αυξήσει την ταχύτητα των θεραπευτικών δραστηριοτήτων για τη σωματική λειτουργική αποκατάσταση.

Στη σφαίρα της πρακτικής, οι φυσιοθεραπευτές έχουν στη διάθεσή τους την τεχνογνωσία για τη διαχείριση μιας ευρείας επιλογής από φυσικά μέσα  που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μετριάσουν τον πόνο.

Σε αυτήν την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και αρθρογραφίας θα εξετάσουμε ποιός είναι ο ρόλος της φυσικοθεραπείας και ποιες μεθόδους χρησιμοποιεί στην συντηρητική θεραπευτική προσέγγιση της κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου στην ΟΜΣΣ.

YouTube Preview Image

Ορισμός

Οσφυαλγία  είναι σύμπτωμα που αφορά κάθε πόνο στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, ανεξάρτητα από την αιτία που τον προκαλεί .

Ισχιαλγία: Η Ισχιαλγία, ή ισχιάδα (αγγλικά sciatica), ή σύνδρομο οσφυοϊερής ριζοπάθειας (Lumbosacral Radicular syndrome, LRS) είναι σύνολο συμπτωμάτων που αφορά πόνο κατά μήκος του ισχιακού νεύρου, με αισθητικές διαταραχές.[18]. Η ισχιαλγία ακολουθεί μιά μεγάλη διαδρομή, από τη μέση, στον γλουτό, στον μηρό, στο γόνατο, στη γάμπα και μερικές φορές μέχρι τον αστράγαλο και τα δάκτυλα του ποδιού, σπάνια δε στο περίνεο και στα γεννητικά όργανα. Ανάλογα με το ποια ρίζα του ισχιακού πλέγματος είναι ερεθισμένη, είναι διαφορετικά και τα συμπτώματα (ρίζες Ο4, Ο5, Ι1). Η ισχιαλγία συνυπάρχει κατά κανόνα με την οσφυαλγία, αλλά όχι πάντα, και έχει χαρακτηριστικά πόνου που αλλάζει θέση, με ή χωρίς αίσθημα σαν «κάψιμο», ή αίσθημα «ψυχρού» στο πόδι, με «μουδιάσματα» ή «βελονιάσματα» στο δέρμα του μηρού, της γάμπας και του ποδιού

YouTube Preview Image

Δισκοπάθεια : Eίναι η ελάττωση του ύψους του δίσκου με ήπια αποπλάτυνση του δακτυλίου. Oφείλεται σε βιοχημικές εκφυλιστικές αλλοιώσεις που οδηγούν σε διαταραχή της ομοιομέρειας του πυρήνα, μείωση της ελαστικότητας και μικρορωγμές του ινώδους δακτυλίου. Πολλοί, χάρη συντομίας, ταυτίζουν λανθασμένα τη δισκοπάθεια με τη δισκοκήλη. H δισκοπάθεια θεωρείται φυσιολογικό φαινόμενο του γήρατος και απαντάται πολύ συχνά σε ασυμπτωματικούς ενήλικες. Mερικοί θεωρούν τη δισκοπάθεια αίτιο οσφυαλγικού πόνου, με την έννοια ότι οι αλγοϋποδοχείς του δακτυλίου υφίστανται μηχανική πίεση ή χημικό ερεθισμό από διαφυγή πυρηνικού υλικού μέσω μικρορωγμών του δακτυλίου. H περαιτέρω διαφυγή προς τη ρίζα μπορεί να προκαλέσει ισχιαλγία χωρίς δισκοκήλη, από «χημική ριζίτιδα».

Δισκοκήλη: Eίναι η μερική ή πλήρης ρήξη του ινώδους δακτυλίου με παρεκτόπιση του πυρηνικού υλικού και η προβολή του μέσω του ινώδους δακτυλίου . H πλήρης ρήξη ονομάζεται και πρόπτωση του πηκτοειδούς πυρήνα. H δισκοκήλη πιέζει και ερεθίζει το μηνιγγικό σάκο προκαλώντας οσφυαλγία, ή το έλυτρο της νευρικής ρίζας προκαλώντας ισχιαλγία.

Ανατομία

Καθώς οι σπόνδυλοι τοποθετούνται ο ένας πάνω στον άλλο, τα τόξα τους σχηματίζουν ένα σωλήνα, ο οποίος ονομάζεται σπονδυλικός σωλήνας. Μέσα στον σπονδυλικό σωλήνα προστατεύεται ο νωτιαίος μυελός.

Ο νωτιαίος μυελός είναι μια στήλη από εκατομμύρια νευρικές ίνες που μεταφέρουν μηνύματα από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα. Εκτείνεται από τον εγκέφαλο ως τον πρώτο οσφυϊκό σπόνδυλο.

Κάτω από τον πρώτο οσφυϊκό σπόνδυλο, μέσα στον σπονδυλικό σωλήνα βρίσκονται μόνο νευρικές ρίζες που αποτελούν τη συνέχεια του νωτιαίου μυελού. Οι ρίζες αυτές, καθώς πορεύονται, η μια δίπλα στην άλλη, μοιάζουν με αλογοουρά και γι’ αυτό ονομάζεται ιππουρίδα.

Ο νωτιαίος μυελός περιβάλλεται και προστατεύεται από την σκληρή μήνιγγα. Η μήνιγγα αυτή σχηματίζει ένα σάκο μέσα στον οποίο βρίσκεται ο νωτιαίος μυελός και η ιππουρίδα. Μέσα στον μηνιγγικό σάκο, ο νωτιαίος μυελός περιβάλλεται από εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

Τα μεσοσπονδύλια τρήματα είναι ανοίγματα στα πλάγια της σπονδυλικής στήλης, ανάμεσα στα τόξα των σπονδύλων. Μέσω αυτών των τρημάτων, οι ρίζες των νεύρων εξέρχονται από τον σπονδυλικό σωλήνα για να σχηματίσουν, έξω πια από τη σπονδυλική στήλη, τα νεύρα που θα κατανεμηθούν στον κορμό και τα άκρα.

Υπάρχουν τριάντα ζεύγη από νευρικές ρίζες που ξεκινούν από νωτιαίο μυελό και βγαίνουν έξω από τη σπονδυλική στήλη από τα μεσοσπονδύλια τρήματα. Οι ρίζες που ξεκινούν από την αυχενική μοίρα καταλήγουν στα άνω άκρα και το πάνω μέρος του θώρακα. Αυτές που ξεκινούν από τη θωρακική μοίρα καταλήγουν στο θώρακα και την κοιλιά. Τέλος, αυτές που ξεκινούν από την οσφυϊκή μοίρα και το ιερό οστό καταλήγουν στα κάτω άκρα και τη λεκάνη, στο έντερο και την ουροδόχο κύστη.

Μετά την έξοδό τους από τη σπονδυλική στήλη, οι νευρικές ρίζες συνήθως πλέκονται μεταξύ τους και σχηματίζουν τα νευρικά πλέγματα. Τα τρία κύρια νευρικά πλέγματα είναι το αυχενικό, το οσφυϊκό και το ιερό. Από τα πλέγματα αυτά ξεκινούν τα περιφερικά νεύρα που καταλήγουν:

στα άνω άκρα (αυχενικό πλέγμα)

στα κάτω άκρα ( οσφυϊκό πλέγμα)

τα σπλάχνα της λεκάνης ( ιερό πλέγμα)

Κάθε περιφερικό νεύρο μπορεί να περιέχει ίνες από πολλές νευρικές ρίζες. Τα νεύρα μεταφέρουν ηλεκτρικά ερεθίσματα από και προς τον εγκέφαλο. Αν κάποια περιοχή του σώματος τραυματιστεί, τα νεύρα στέλνουν σήμα στον εγκέφαλο. Η βλάβη των νεύρων μπορεί επίσης να δημιουργήσει πόνο, μούδιασμα και αίσθημα σαν τσιμπήματα από βελόνα. Νευρικά ερεθίσματα που ξεκινούν από τον εγκέφαλο, καταλήγουν μέσα από τα νεύρα στους μύες του σώματος. Από τα νεύρα αυτά μεταφέρονται οι εντολές του εγκεφάλου για τις κινήσεις του σώματος. (Xατζηπαύλου Α., et al,2000, Ellis H.,1995, Χατζημπούγιας Ι.,2000.)

Τα βασικά ανατομικά στοιχεία της ΟΜΣΣ είναι οι πέντε σπόνδυλοι, οι πέντε μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, οι δέκα αρθρικές αποφύσεις (Facets Joints), ο νωτιαίος μυελός και στη συνέχεια η ιππουρίδα, η σκληρά μήνιγξ, οι νωτιαίες ρίζες, τα νωτιαία γάγγλια, ο πρόσθιος επιμήκης σύνδεσμος, ο οπίσθιος επιμήκης σύνδεσμος και ο ωχρός σύνδεσμος.


Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, είναι βιολογικά εξαρτήματα – στοιχεία σε σχήμα οβάλ δίσκου, με κατασκευή περίπου όπως αυτή των ελαστικών αυτοκινήτων. Περιβάλλονται από τον ινώδη δακτύλιο (annulus fibrosous), όπως στη ρόδα το λάστιχο περικλείει το επίσωτρο (σαμπρέλλα), και στο κέντρο περιέχουν ρευστή υγρή γέλη (gel), όπως ο αέρας στα λάστιχα. Η γέλη αυτή είναι υδατικό διάλυμα πολλών ινών και ουσιών, που ονομάζεται πηκτοειδής πυρήνας (nucleus pulposus). Η σταθεροποίηση των δίσκων στη θέση τους γίνεται με συνδέσμους που τους προσκολλούν στον πρόσθιο και οπίσθιο επιμήκη σύνδεσμο αλλά και στα σπονδυλικά σώματα. Οι σύνδεσμοι αυτοί φέρουν μικρά αγγεία και νεύρα για την τροφοδοσία και νεύρωση του ινώδους δακτυλίου.

Η μυϊκή σταθεροποίηση της οσφυϊκής μοίρας έχει αποδειχθεί πολύ σημαντική για την κινητική λειτουργία. Όλοι οι σκελετικοί μύες του κορμού και της λεκάνης συμβάλλουν κατά κάποιο τρόπο . στη σταθεροποίηση των αρθρώσεων της οσφύος.

Ο Bergmark κατέταξε το 1989 τους μύες του κορμού σύμφωνα με τον κύριο μηχανικό τους ρόλο στη σταθεροποίηση της οσφυϊκής μοίρας σε ένα σύστημα τοπικών εν τω βάθει μυών (local system) και σε ένα σύστημα επιφανειακών περιφερικών μυών (global system). To εν τω βάθει σύστημα περιλαμβάνει τον εγκάρσιο κοιλιακό, τον πολυσχιδή, τους μύες του πυελικού εδάφους και το διάφραγμα που εργάζονται ταυτοχρόνως, σχηματίζοντας έναν κύλινδρο γύρω από την οσφυϊκή μοίρα ικανό να ελέγχει την ενδοκοιλιακή πίεση , τη δυσκαμψία, την ενδοαρθρική κίνηση των σπονδυλικών σωμάτων εξασφαλίζοντας τη σταθερότητα της οσφυϊκής μοίρας (Hodges et al 2003, 2005). Το περιφερικό σύστημα περικλείει τους επιφανειακούς μύς του κορμού όπως τους έσω και έξω πλάγιους κοιλιακούς, τον ορθό κοιλιακό, τον τετράγωνο οσφυϊκό, τον ιερονωτιαίο, τον πλατύ ραχιαίο. Αυτοί οι μύες κινούν την οσφυϊκή μοίρα, αλλά είναι επίσης υπεύθυνοι για την μεταφορά φορτίων μεταξύ των πλευρών και της λεκάνης. Ο κύριος λειτουργικός ρόλος τους είναι η εξισορρόπηση των εξωτερικών φορτίων που εφαρμόζονται στον κορμό κατά τη διάρκεια λειτουργικών κινήσεων ούτως ώστε το φορτίο που θα φθάσει στα σπονδυλικά τμήματα της οσφυϊκής μοίρας να είναι μειωμένο.

Παθοφυσιολογία

Η αρχική αιτία της Δισκοκήλης είναι η εκφύλιση του δίσκου πού σχεδόν πάντα προηγείται. Ο Πηκτοειδής πυρήνας χάνει την υδροφιλική του ιδιότητα, και παύει να λειτουργεί ως ασυμπίεστο κολλοειδές. Ταυτόχρονα, ο ινώδης δακτύλιος χάνει σταδιακά την ελαστικότητά του και εμφανίζει ρωγμές, ιδίως στο πλάγιο-οπίσθιο τμήμα του, πoυ έχει μικρότερο πάχος. Επί πλέον σ’ αυτό συντελεί και η κατασκευή του Οπίσθιου επιμήκους συνδέσμου (ΟΕΣ), ο οποίος στο κέντρο είναι ισχυρότατος ενώ στα πλάγια λεπτός. Οι παλαιότερες απόψεις απέδιδαν τη Δισκοκήλη σε τραυματικά αίτια. Σήμερα η πάθηση ανήκει στα εκφυλιστικά νοσήματα, αλλά παρ’ όλα αυτά, υφίσταται και “Τραυματική Δισκοκήλη”, ή “Τραυματική βλάβη Δίσκου. “Hugo Keim, Kirkaldy Willis and Frank Netter: “Low Back Pain”, Ciba Geigy, 1987

 

 

Στάδια εκφύλισης δίσκου

Mε βάση τη βαρύτητα των παθολογοανατομικών αλλοιώσεων η δισκική νόσος διαβαθμίζεται ως εξής:

1.προβολή (στάδιο Ι, (Disc Protrusion, Bulging),

2.πρόπτωση (στάδιο ΙΙ, DiscProlapse, Prolapseddisc, ή Slippeddisc)

  1. έκθλιψη (στάδιοΙΙΙ, Disc Extrusion, Extruded disc).

4.Η πλήρης εκφύλιση του δίσκου θεωρείται ατύπως τέταρτο στάδιο δισκοπάθειας.

Μετά την ευρεία χρήση της Μαγνητικής Τομογραφίας (1988) και μέχρι σήμερα, επικρατεί η δημοσιευμένη ταξινόμηση κατά Χαράλαμπο Γκούβα σε έξι (6) στάδια βλαβών (σταδιακής εκφύλισης) των δίσκων, δηλαδή:

  1. Ιπροβολή (Disc Protrusion, Bulging),
  2. ΙΙπρόπτωση (Disc Prolapse, Prolapsed disc, ή Slipped disc),
  3. ΙΙΙέκθλιψη (Disc Extrusion, Extruded disc),

4.IV έκθλιψημεκατάδυσηήανάδυση (Descendent Disc, Resurgent Disc)

5.V στένωση – εκφύλιση (μαύροςδίσκος) (Narrowed disc, Black Disc)

  1. VIπλήρης εκφύλιση-εξαφάνιση (TotalyDegeneratedDisc)

Κλινικη εικόνα

H τυπική κλινική εικόνα της οξείας δισκοκήλης αρχίζει με μέτριο, δυνατό ή ανυπόφορο πόνο στην οσφύ. O πόνος μπορεί να παραμείνει εντοπισμένος βαθιά στην οσφυογλουτιαία χώρα, χωρίς να επεκτείνεται στο πόδι. Eπιτείνεται με το βήχα και το σκύψιμο. Διαρκεί συνήθως λίγες ημέρες ή εβδομάδες και υφίεται με δυνατότητα υποτροπών.

Συχνά ο ασθενής δεν μπορεί ακόμα και να περπατήσει στραβώνει (Ανταλγική σκολίωση, ή Ανταλγική κλίση Κορμού) και αναγκάζεται να μείνει πολλές μέρες στο κρεβάτι. Άλλοτε τα ενοχλήματα είναι ελαφρά και ο ασθενής μπορεί και εργάζεται κανονικά.

Συχνό σύμπτωμα των ασθενών είναι ο πόνος κατά μήκος κάποιας ρίζας του ισχιακού πλέγματος. Ο πόνος αυτός μπορεί να είναι ελαφρός ή και αφόρητος. Η κλασσική ισχιαλγία εμπεριέχει πέραν του πόνου και τις αισθητικές διαταραχές. Οι Αισθητικές διαταραχές κάτω άκρων είναι μούδιασμα  τύπου, καυσαλγίες, μυρμηκιάσεις, υπαισθησία.

Η πίεση κάθε ρίζας του οσφυοϊερού πλέγματος από Κήλη Δίσκου επιφέρει ενίοτε πέραν του πόνου, και κάποια απώλεια στα αντανακλαστικά και τη μυϊκή ισχύ. Έτσι σε γενικές γραμμές ισχύουν τα εξής κατά προσέγγιση:

1.Δίσκος Ο3-Ο4: Πιέζει τη ρίζα Ο4. Καταργεί το Επιγονατιδικό αντανακλαστικό. Οδηγεί σε μυϊκή αδυναμία και ατροφία τον τετρακέφαλο μυ. Ενίοτε επηρεάζει και τον Πρόσθιο Κνημιαίο Μύ (Ο4).

2.Δίσκος Ο4-Ο5: Πιέζει τη ρίζα Ο5. Δεν επηρεάζει κάποιο αντανακλαστικό. Οδηγεί σε μυϊκή αδυναμία και ατροφία τους εκτείνοντες μύες των δακτύλων του άκρου ποδός. Ενίοτε προκύπτει ατελής ή και ολική Παραλυτική Ιπποποδία (Πτώση άκρου ποδός- Drop Foot). Ο ασθενής αδυνατεί να περπατήσει στις πτέρνες των ποδιών

3.Δίσκος Ο5-Ι1: Πιέζει τη ρίζα Ι1, αλλά και ενίοτε όλη την Ιππουρίδα. Καταργεί το Αχίλλειο ανταναλαστικό. Οδηγεί σε μυική αδυναμία ή μυϊκή ατροφία τον γαστροκνήμιο μύ. Ο ασθενής αδυνατεί να περπατήσει στις μύτες των ποδιών[19].

Ιππουριδική συνδρομή (cauda equina syndrome): Πρόκειται για σπάνια επιπλοκή τη Κήλης Δίσκου Οσφύος που εκδηλώνεται όταν ο δίσκος πιέζει έντονα την Ιππουρίδα. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει παράλυση ριζών ιππουρίδας με διαταραχές βαδίσματος στις πτέρνες και τις μύτες των ποδιών και απώλεια ούρων και κοπράνων)[19]

Aιτιoπαθoγένεια

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν είναι 100% γνωστή η αιτιολογία της Κήλης Δίσκου. Επικρατούν διάφορες θεωρίες:

Παρά το γεγονός ότι ο τραυματισμός και η άρση βάρους θεωρούνταν κύριο αίτιο της πρόπτωσης, στις περισσότερες περιπτώσεις (80%) δεν αναφέρεται καθόλου τραυματικό αίτιο. Σήμερα πιστεύεται ότι προηγούνται οι εκφυλιστικές βιοχημικές διαταραχές σε μοριακό επίπεδο, ενώ ο τραυματισμός αποτελεί εκλυτικό παράγοντα.

Μια κρίση οσφυαλγίας – ισχιαλγίας δεν χρειάζεται πάντα μεγάλη άρση βάρους για να εκδηλωθεί. Ακόμα και με ένα απλό σκύψιμο ή φτάρνισμα, ή απλό γέλιο, ή έντονο βήχα μπορεί να εμφανισθεί, αν υπάρχει αλλοίωση του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Πολλές περιπτώσεις Οξείας Οσφυαλγίας εκδηλώνονται μετά από απλή κούραση στο πλύσιμο πιάτων στην κουζίνα, ή στο ξύρισμα στο νιπτήρα, ή στο σιδέρωμα ρούχων, ή με άνα απλό σκύψιμο για δέσιμο των κορδονιών των υποδημάτων. Tο κάπνισμα, ορισμένα επαγγέλματα (οδηγού, χειριστού κομπρεσέρ), η παχυσαρκία, η ανισοσκελία και ίσως η οικογενής προδιάθεση παίζουν αιτιοπαθογενετικό ρόλο. Oι περισσότερες δισκοκήλες εμφανίζονται στην τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής. H συχνότερη ρήξη του ινώδους δακτυλίου είναι η οπισθοπλάγια, όπου ο οπίσθιος επιμήκης σύνδεσμος είναι λεπτότερος.

Κλινική εξέταση

Για μια ολοκληρωμένη εκτίμηση του ασθενούς, είναι σημαντικό μια επαρκής και εξαντλητική εξέταση. Η σωστή διάγνωση εξαρτάται από τη γνώση της λειτουργικής ανατομίας, ένα ακριβής ιστορικό του ασθενούς, η παρατήρηση, η ψηλάφηση και κάποια ειδικά τέστ . Η ακριβής διάγνωση μπορεί να προέλθει από μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση που θα περιλαμβάνει τους ανωτέρω παράγοντες. Ο σκοπός της αξιολόγησης πρέπει να είναι να κατανοήσουμε πλήρως και σαφώς το πρόβλημα των ασθενών και την φυσική προέλευση των συμπτωμάτων που τους προκαλούν δυσφορία.

Οι βασικές κλινικές δοκιμασίες (Tests) που πρέπει να υποβάλλεται ο ασθενής με εικόνα Κήλης Δίσκου Οσφύος κατά Stanley Hoppenfeld είναι τα εξής:

1) Απλό βάδισμα, επισκόπηση, έλεγχος για ανταλγική σκολίωση.

(2) Βάδισμα στις μύτες των ποδιών (έλεγχος της Ι1 ρίζας, Γαστροκνήμιος μύς, Παραλυτική Πτερνοποδία).

(3) Βάδισμα στις Πτέρνες των Ποδιών (έλεγχος της Ο5 ρίζας, Εκτείνοντες Μύες και Πρόσθιος Κνημιαίος, Παραλυτική Ιπποποδία).

(4) Ενεργητικές Κινήσεις Κάμψης και έκτασης της Οσφυϊκής Μοίρας Σπονδυλικής Στήλης.

(5) Δοκιμασία Ανάσπασης Τεντωμένου Ποδιού, ή Test Lasegue, ή Test S.L.R. (Straight Leg Raising).

(6) Ελεγχος Αντακλαστικών κάτω άκρων: Επιγονατιδικό (Ο4) και Αχίλλειο (Ι1).

Εργαστηριακος έλεγχος

Oι εξετάσεις αίματος είναι φυσιολογικές στους ασθενείς με δισκοκήλη. O ηλεκτρομυογραφικός έλεγχος μπορεί να είναι θετικός, αλλά όχι ιδιαίτερα επιβοηθητικός. H διάγνωση της δισκοκήλης είναι κυρίως κλινική υπόθεση. O απεικονιστικός έλεγχος βοηθάει στην εντόπιση και τη διαβάθμιση του προβλήματος. Oι απλές ακτινογραφίες γίνονται περισσότερο για αποκλεισμό σοβαρότερων νοσημάτων που μιμούνται τη δισκοκήλη, όπως νεοπλάσματα, λοιμώξεις, οστεοπορωτικά κατάγματα κ.λπ. Στις πρώτες κρίσεις οσφυαλγίας δεν έχουμε ευρήματα. Mετά από χρόνια μπορεί να διαπιστωθεί στένωση του μεσοσπονδυλίου διαστήματος, εύρημα συμβατό με δισκοπάθεια ή δισκοκήλη, χωρίς να υποδηλώνει ενεργότητα νόσου ή το υπεύθυνο επίπεδο βλάβης. Είναι πάρα πολύ συχνό εύρημα σε ασυμπτωματικούς ηλικιωμένους, ιδίως μετά τα 50 έτη. Η Αξονική Τομογραφία Οσφύος Τείνει σταδιακά να εγκαταλειφθεί λόγω της μεγάλης ακτινοβολίας που έχει. Μια Αξονική Τομογραφία Οσφύος, έχει περίπου 100-250 φορές περισσότερη ακτινοβολία, από μια απλή ακτινογραφία Θώρακος [57]. Eτσι, xρησιμοποιείται σε ειδικές περιπτώσεις όπου χρειάζεται καλή απεικόνιση τομών Οστών (σπονδύλων), για περιπτώσεις καταγμάτων και Οστικών Όγκων.[58],

Παρόλα αυτά η αξονική όπως και η μαγνητική τομογραφία (MT) (η πλέον ακριβέστερη μέθοδος για απεικόνιση της κατάστασης των Μεσοσπονδύλιων Δίσκων, των Νωτιαίων Ριζών και του Νωτιαίου Μυελού χωρίς καθόλου ιονίζουσα ακτινοβολία), μπορούν σε μεγάλο ποσοστό (95%) να αποκαλύψουν τη δισκοκήλη και σε ποιο σημείο αυτή πιέζει τη ρίζα, αλλά μειονεκτούν στην άμεση συσχέτιση με την κλινική εικόνα, ιδιαίτερα σε πολλαπλές βλάβες. Θετικά ευρήματα δισκοκήλης με ή χωρίς πίεση ρίζας μπορεί να διαπιστωθούν μέχρι και στο 40% των ασυμπτωματικών ατόμων.

Συντηρητική θεραπεία

H συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει διαλείπουσα ανάπαυση, όχι συνεχή κλινοστατισμό, παυσίπονα αντιφλεγμονώδη φάρμακα, φυσικοθεραπεία, επισκληρίδιες και περιριζιτικές (τρηματικές) εγχύσεις αναισθητικού -κορτικοστεροειδούς. Oι τελευταίες γίνονται από εκπαιδευμένους ιατρούς.

Η Ζώνη Οσφύος και οι “ειδικοί” νάρθηκες δεν είναι αποδεκτές από τους περισσότερους ειδικούς ερευνητές, και είναι στατιστικά αναποτελεσματικές, αν και μερικοί ασθενείς ωφελούνται από τη θερμότητα που προκαλούν οι ζώνες. Αμερικανική εργασία των Wassell και συνεργατών σε 13.873 εργάτες, του έτους 2000 απέδειξε ότι οι ζώνες οσφύος δεν προσφέρουν τίποτε στην οσφυαλγία ούτε την προλαμβάνουν.

HΦυσικoθεραπεία συχνά συνιστάται για τη θεραπεία του πόνου και την αποκατάσταση των λειτουργικών ελλειμμάτων που σχετίζονται με τραυματισμό του δίσκου. Ο φυσικοθεραπευτής θα αξιολογήσει την κινητικότητα, την ευελιξία και τη δύναμη με σκοπό τον προσδιορισμό της υποκείμενης αιτίας της μη φυσιολογικής πίεσης στην οσφύ. Ο ασθενής θα πρέπει να ενημερωθεί σχετικά με το ποιες δραστηριότητες μπορεί με ασφάλεια να συνεχίσει και ποιές θα πρέπει να αποφεύγονται. θα πρέπει επίσης να δοθούν οδηγίες για τις στάσεις ασκήσεις, και τις θέσεις που μπορεί να ανακουφίσουν τα συμπτώματα. Η Φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει την εκμάθηση των ασκήσεων για να παραμείνουν οι μυς ενεργοί και να αποτρέψει την αχρηστία τους. Οι ασθενείς Παραμένοντας ενεργοί και αποφεύγοντας συγκεκριμένες δραστηριότητες που επιδεινώνουν τα συμπτώματα βελτιστοποιούν την συντηρητική ανάκαμψη μετά τον τραυματισμό του δίσκου . Οι Φυσιοθεραπευτές είναι ειδικοί στο να βοηθούν άτομα με βλάβη του δίσκου να μεταβούν σε πιο λειτουργικό και δραστήριο τρόπο ζωής.

Κρυοθεραπεία – θερμοθεραπεία

Δεν υπάρχουν πολλές έρευνες σχετικά με την χρήση της κρυοθεραπείας στην αντιμετώπιση της οξείας οσφυαλγίας.

Η θερμοθεραπεία έχει αποδειχτεί ότι είναι χρήσιμη στη μείωση του πόνου και την αύξηση της λειτουργικότητας σε ασθενείς με οξεία οσφυαλγία μηχανικής αιτιολογίας και εφαρμόζεται από τους φυσικοθεραπευτές συνήθως με θερμά επιθέματα, διαθερμία βραγχέων κυμάτων και διαθερμία υπέρυθρης ακτινοβολίας .

Μια ανασκόπηση του frenchetal αναφέρει ότι η εφαρμογή της παγομάλαξης έναντι ζεστών επιθεμάτων σε ασθενείς με οξεία ή χρόνια οσφυαλγία έδειξε ισοδυναμία μεταξύ των θεραπειών.

Ο Melzack et al 1980 αναφέρουν ότι τα ψυχρά επιθέματα και η μάλαξη με πάγο έχουν αναλγητική δράση στην οξεία οσφυαλγία. Το κρύο μειώνει την τοπική μεταβολική δραστηριότητα, επιβραδύνει την αγωγιμότητα του νεύρου και ελαττώνει το μυικό σπασμό.

Ο Landon, 1967 αναφέρει ότι τα θερμά επιθέματα αντενδείκνυνται σε πρόσφατη κάκωση και είναι ιδιαίτερα χρήσιμα σε οσφυαλγία που συνοδεύεται από δυσκαμψία.

Laser

Ο walker, 1983 αναφέρει ότι μεγάλο ποσοστό ασθενών που εμφάνιζαν χρόνιο πόνο από ριζοπάθεια (ισχιαλγία), με την εφαρμογή Laser σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες, 3 φορές την εβδομάδα επι 10 εβδομάδες, παρουσίασαν πραγματική ελάττωση του πόνου.

Σύμφωνα με τη μελέτη των Kreczi και Klinger, 1986 η εφαρμογή laser χαμηλής ισχύος πάνω σε σημεία βελονισμού ήταν πιο αποτελεσματική σε σχέση με τα placebo αποτελέσματα σε περίπτωση ριζιτικού και ψευδοριζιτικού συνδρόμου και χρόνιου πόνου.

Ο Basfordetal 1999 αναφέρουν ότι η χαμηλής έντασης ακτινοβολίας laser προκαλεί μέτρια αναλγησία και βελτίωση της λειτουργικότητας σε υποξεία και χρόνια οσφυαλγία, η δε ευεργετική της επίδραση περιορίζεται και μειώνεται με την πάροδο του χρόνου.

Ο Djavidetal 2007 αναφέρουν ότι στη χρόνια οσφυαλγία η θεραπεία με laser είναι περισσότερο αποδοτική όταν συνδυάζεται με πρόγραμμα ασκήσεων.

Υπέρηχοι

OChan etal 1998 αναφέρουν ότι  οι θερμικές επιδράσεις των υπερήχων πιστεύεται ότι προκαλούν αλλαγές στην ταχύτητα αγωγής των νεύρων, την αύξηση στην ενζυματικής δραστηριότητας, αλλαγές στη συσταλτική δραστηριότητα των σκελετικών μυών, αύξηση της ελαστικότητας των κολλαγόνων ιστών, αύξηση της τοπικής ροής του αίματος, αύξηση της ουδού του πόνου, και τη μείωση του μυϊκού σπασμού.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε από τον Ebadi et al. BMC Musculoskeletal Disorders 2012 έδειξε ότι η εφαρμογή συνεχούς υπερήχου παράλληλα με ένα επιβλεπόμενο πρόγραμμα ασκήσεων βελτίωσε σημαντικά τη λειτουργικότητα, αύξησε το εύρος κίνησης της οσφύος και την αντοχή.

Ο Nwaga, 1983 αναφέρει ότι οι θεραπευτικοί υπέρηχοι έχουν ευεργετική επίδραση στη θεραπεία της οσφυαλγίας που οφείλεται σε κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου.

Ο Grubisić etal 2006 αναφέρουν ότι στη χρόνια οσφυαλγία οι θεραπευτικοί υπέρηχοι μειώνουν την ένταση του πόνου, αλλά δε βελτιώνουν τη λειτουργική ικανότητα.

Ηλεκτροθεραπεία

Στο άρθρο της Χόρτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό θέματα φυσικοθεραπείας το 2006 αναφέρεται ότι διαδερμικός ηλεκτρικός νευρικός ερεθισμός (Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation, TENS) αποτελεί ένα δημοφιλές φυσικοθεραπευτικό μέσο. Παρά την εκτεταμένη κλινική εφαρμογή του, η γνώση που αφορά την αποτελεσματικότητα του TENS σε σχέση με τον πόνο στους ασθενείς με χρόνια οσφυαλγία είναι περιορισμένη. Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με τις συστάσεις της CochraneCollaborationBackReviewGroup. Τα αποτελέσματα της ανασκόπησης έδειξαν ότι η θεραπευτική χρήση του ΤΕΝΣ μπορεί να έχει κάτω από προϋποθέσεις βραχυπρόθεσμα οφέλη σε ορισμένους ασθενείς. Παρόλα αυτά χρειάζεται περεταίρω έρευνα για τη διευκρίνιση της αποτελεσματικότητας του ΤENSστη χρόνια οσφυαλγία.

Στη συστηματική ανασκόπηση από τον Van Tulder et al (1999) συμπεριληφθηκαν πέντε μελέτες σχετικά με την αποτελεσματικότητα της ηλεκτρομυογραφικής βιοανατροφοδότησης (Biofeedback) σε ασθενείς με χρόνια οσφυαλγία. Όλες οι δοκιμές ήταν χαμηλής μεθοδολογικής ποιότητας. Ο συγγραφείς συμπεραίνουν ότι υπάρχουν λίγα αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα της biofeedbackσε αυτούς τους ασθενείς.

Η έρευνα του Hurley 2001 και η κλινική μελέτη του Zambinoetal 2006 έδειξαν ότι τα διαδυναμικά ρεύματα είναι αποτελεσματικά στην οξεία και χρόνια οσφυαλγία ως προς την αναλγητική δράση και τη λειτουργική ικανότητα των ασθενών.

Υδροθεραπεία

Μια πιλοτική μελέτη από τους Smitκαι Harisson που έγινε σε 20 ασθενείς με οσφυαλγία και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Australianphysiotherapyτο 1991 έδειξε ότι η υδροθεραπεία μείωσε τα επίπεδα του πόνου και αύξησε την κινητικότητα της σπονδυλικής στήλης ιδιαίτερα σε αυτούς που το εύρος κίνησης ήταν λιγότερο από το φυσιολογικό πριν τη θεραπεία. Όμως σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ερωτηματολογίων φαίνεται ότι η ευεργετική ιδιότητα της υδροθεραπείας δεν είναι μακράς διάρκειας.

Οι Robertsκαι freemanεπίσης σε μια δημοσίευση στο περιοδικό Australian physiotherapy το 1995 απέδειξαν ότι η υδροθεραπεία με ασκήσεις μέσα στο νερό έχει ευεργετικές ιδιότητες σε ασθενείς με χρόνια οσφυαλγία.

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό internationaljournalofsportstudies από την Zameni , 2011  έδειξε ότι η άσκηση μέσα στο νερό φαίνεται να είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας για τους ασθενείς που πάσχουν από οσφυαλγία.

Βελονισμός

Τα αποτελέσματα της θεραπείας με τον κινεζικό βελονισμό στην Οσφυαλγία Ισχιαλγία είναι αντικρουόμενα. Ο παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας καθορίζει σαφέστατα ότι ο Βελονισμός ΔΕΝ θεραπεύει καμία πάθηση, αλλά σε ορισμένες βοηθά βραχυπρόθεσμα με παυσίπονη δράση.

Ofurlanetalσε μια δημοσίευση τους στο περιοδικό spineτο 2005 λένε ότι ο βελονισμός φαίνεται ότι είναι αποτελεσματικότερος από την καθόλου θεραπεία ή την placebo επίδραση στη χρόνια οσφυαλγία, βραχυπρόθεσμα. Δεν είναι αποτελεσματικότερος από τις συμβατικές ή άλλες εναλλακτικές θεραπείες. Προτείνεται ο συνδυασμός του με άλλες μεθόδους.

Ο Chapman 1990 αναφέρει ότι κατά τα αρχικά στάδια του δισκογενή πόνου, που εκδηλώνεται με την παρουσία του έντονου μυϊκού σπασμού που προέρχεται από τον ερεθισμό λόγω της επίμονης συμπιεστικής φόρτισης του δίσκου, εάν φυσικά δεν υπάρχουν σημαντικές νευρολογικές διαταραχές, που θεωρούνται επακόλουθο παγίδευσης κάποιας ρίζας, θα πρέπει να αναμένεται ικανοποιητική απάντηση στη θεραπεία με βελονισμό.

Ο Μπάκας και συν το 1998 (φυσική ιατρική & αποκατάσταση) αναφέρουν ότι η εφαρμογή του βελονισμού ή οποιουδήποτε άλλου μέσου το οποίο χρησιμοποιείται για αναλγησία σε περιπτώσεις πόνου στην οσφύ, θα πρέπει να εντάσσεται στο συνολικό πρόγραμμα αποκατάστασης και όχι να εφαρμόζεται μεμονωμένα. Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι πολυπαραγοντική και πολυδιάστατη.

Μάλαξη

Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε από τον Ernst1999 στο journalofpainandsymptommanagementαναφέρει ότι η θεραπευτική μάλαξη (κλασική / Σουηδική) έχει μια μακρά ιστορία και είναι συνυφασμένη με μια πληθώρα αποτελεσμάτων που λειτουργούν δυνητικά στη θεραπεία των συμπτωμάτων της οσφυαλγίας. Ξεκουράζει το μυαλό όπως και το μυϊκό σύστημα και αυξάνει την ουδό του πόνου ενδεχομένως με την απελευθέρωση ενδορφινών.

Στην ευρωπαϊκή ήπειρο η θεραπευτική μάλαξη αποτελούσε παράδοση στην αντιμετώπιση της οξείας και χρόνιας οσφυαλγίας για πολλές δεκαετίες. Μια πρόσφατη έρευνα από τη Βιέννη απέδειξε ότι ασθενείς που έπασχαν από οσφυαλγία σε ποσοστό μεγαλύτερο από 87% είχαν λάβει ως θεραπεία ένα είδος μάλαξης. Η απόδειξη όμως ή η αντίθετη άποψη για την αποτελεσματικότητα της μεθόδου μέχρι στιγμής δεν έχει αποδοθεί με συστηματικές συγκεντρωτικές μελέτες.

Από την άλλη μεριά η οσφυαλγία συνδέεται με ένα σύμπλεγμα δυσλειτουργιών των παρασπονδυλικών μυών. Είναι επομένως κατανοητό ότι η μάλαξη θα μπορούσε να βοηθήσει στην ομαλοποίηση της μυϊκής λειτουργίας. Σε ένα άρθρο των Ernstκαι Fialka 1994 αναφέρεται ότι υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι η μάλαξη μειώνει το μυϊκό τόνο και τη μυϊκή κόπωση.

Σε μια άλλη έρευνα από τον furlanetal. 2002 αναφέρεται ότι οι χειρομαλάξεις είναι ευεργετικές στην υποξεία και χρόνια οσφυαλγία, κυρίως όταν συνδυάζονται με ασκήσεις και εκπαίδευση.

Έλξεις

Ο Sheally , 1993 αναφέρει ότι από τα μέχρι τώρα δεδομένα δεν έχει αποδειχτεί ότι με την εφαρμογή της οσφυϊκής έλξης προκαλείται αποκατάσταση (ανάταξη) της προβολής του πηκτοειδή πυρήνα του μεσοσπονδύλιου δίσκου.

Παρόλα αυτά ( Μπάκας και συν, 1998 ) αναφέρουν ότι η έλξη προσφέρει μια υποκειμενική ανακούφιση του πόνου αλλά και αντικειμενική βελτίωση της συμπτωματολογίας που εκδηλώνεται κυρίως με βελτίωση της κινητικότητας της περιοχής της οσφύος. Με βάση αυτά κατέχει μια θέση στο συνολικό πρόγραμμα της συντηρητικής αντιμετώπισης των μηχανικών προβλημάτων της περιοχής της οσφύος.

Backschool

Ο όρος Βack School (BS), αναφέρεται σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ομαδικής εκπαίδευσης ατόμων που πάσχουν από χαμηλή οσφυαλγία με σκοπό την αυτοδιαχείριση αυτής. Παράλληλα το περιεχόμενο του μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την πρόληψη της οσφυαλγίας. Η αντίληψη και εφαρμογή του πρώτου BS έγινε από την Σουηδή φυσικοθεραπεύτρια Marianne Zachrisson Forssell, το 1969 με κύριους λόγους δημιουργίας τα μεγάλα ποσοστά του πάσχοντος πληθυσμού, τις μεγάλες λίστες αναμονής, καθώς και την ανεπιτυχή αντιμετώπιση της οσφυαλγίας με άλλους τρόπους.

Σε μια πιλοτική μελέτη στην Αποτελεσματικότητα Ενός Προγράμματος «back school» με Έμφαση στις Ασκήσεις Σταθεροποίησης που έγινε από καθηγητές φυσικοθεραπείας του ΑΤΕΙ Αιγίου το 2009, τα συμπεράσματα ήταν ότι το BS σε συνδυασμό με τις ασκήσεις σταθεροποίησης φαίνεται ότι είναι ένα αποτελεσματικό θεραπευτικό σχήμα για την αντιμετώπιση της χαμηλής οσφυαλγίας σε ασθενείς με σχετικά μικρά επίπεδα ανικανότητας. Πιθανότατα τα βέλτιστα αποτελέσματα να υπάρξουν αν χρησιμοποιηθεί σαν μέρος μιας ευρύτερης θεραπευτικής παρέμβασης.

Χειρισμοί κινητοποίησης

Ο Γουδέβενος και οι συνεργάτες του σε ένα άρθρο που δημοσίευσαν στο orthopaedicsandtraumatologyαναφέρουν ότι οι χειρισμοί δεν μπορούν να αποτελέσουν από μόνοι τους τη μοναδική θεραπεία στον πόνο, όμως βάσει πολλών ερευνών, που έχουν ανακοινωθεί, μπορούν να συντελέσουν στη μείωση του πόνου.

Οι τεχνικές αυτές πρέπει να χρησιμοποιούνται από πολύ καλά εκπαιδευμένους θεραπευτές έχοντας ως γνώμονα καταρχήν τις αντενδείξεις, και κατόπιν τις ενδείξεις τους. Εν κατακλείδι, οι χειρισμοί είναι η κινητοποίηση μέχρι τα ανατομικά όρια. Στόχος τους είναι να κινητοποιήσουν τις υποκινητικές αρθρικές μονάδες και να επαναφέρουν την αρμονία στην ποιοτική και ποσοτική κίνηση.

Οι μελέτες έχουν δείξει ότι οι χειρισμοί είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί στην οξεία μη επιπλεγμένη οσφυαλγία και λιγότερο στη χρόνια οσφυοισχιαλγία. Σημαντική αποτελεσματικότητα παρατηρήθηκε στην επαναφορά της ποιοτικής και ποσοτικής κινητικότητας των υποκινητικών αρθρώσεων της σπονδυλικής στήλης σε αντίθεση με την εφαρμογή τους σε χαλαρές υπερκινητικές αρθρώσεις οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν αστάθεια. Η αλλαγή στον ουδό του πόνου, η ανακούφιση του πόνου και η ελάττωση του μυϊκού σπασμού, η πιθανή ελάττωση της προβολής του μεσοσπονδύλιου δίσκου, οι αλλαγές στη λειτουργικότητα και κινητικότητα των σπονδυλικών αρθρώσεων (facets) και η αύξηση του εύρους κίνησης θεωρούνται ως βασικά στοιχεία στην εφαρμογή των χειρισμών και στην αποτελεσματικότητά τους. Περαιτέρω έρευνες θα διευκρινίσουν αρκετές ακόμα πτυχές της χρησιμότητας των χειρισμών ως μέσο αντιμετώπισης τόσο στον πόνο όσο και στην επαναφορά της λειτουργικής ικανότητας των αρθρώσεων.

Ασκήσεις

Πρέπει να τονιστεί η σπουδαιότητα της εκγύμνασης των ραχιαίων και κοιλιακών μυών για την αποκατάσταση της οσφυαλγίας και την αποτροπή ενδεχόμενων υποτροπών. Το θεραπευτικό πρόγραμμα περιλαμβάνει καμπτικές, εκτατικές, διατατικές, σταθεροποιητικές και αεροβικές ασκήσεις. Οι καμπτικές ασκήσεις της οσφύος (μέθοδος Williams) υποδεικνύονται για να μειώσουν το φορτίο στις οπίσθιες αποφυσιακές αρθρώσεις και να διευρύνουν το μεσοσπονδύλιο τρήμα. Οι εκτατικές ασκήσεις οσφύος (μέθοδος Mc Kenzie) μειώνουν το φορτίο συμπίεσης του μεσοσπονδυλίου δίσκου και κατά συνέπεια είναι χρήσιμες για ασθενείς με ριζίτιδα που οφείλεται σε κήλη ή εκφύλιση δίσκου.

Η μέθοδος Clinical Pilates προτείνεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια για τη θεραπεία της οσφυαλγίας. Είναι πολύ σημαντικό το ότι ο ασθενής κατά την άσκηση Pilates εκπαιδεύεται στην υιοθέτηση μιας σωστής στάσης σώματος καθώς επίσης δίνεται έμφαση και στην ενδυνάμωση των εν τω βάθει κοιλιακών και ραχιαίων μυών. Οι μύες αυτοί είναι πολύ σημαντικοί διότι προσφέρουν σταθερότητα στην οσφυϊκή μοίρα και την περιοχή της λεκάνης. Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης και η έμφαση στην αύξηση της ελαστικότητας των μυών γύρω από την οσφυϊκή μοίρα που πιθανόν έχουν βραχυνθεί καθώς και η αύξηση της ελαστικότητας ολόκληρης της σπονδυλικής στήλης στις διάφορες κινήσεις.

Η μέθοδος Clinical Pilates για τη θεραπεία της οσφυαλγίας μπορεί να γίνει χωρίς εξοπλισμό ή με τη χρήση μικρού εξοπλισμού. Χρησιμοποιούνται μικρές και μεγάλες μπάλες, λάστιχα αντίστασης καθώς και τα δαχτυλίδια αντίστασης “Magic circles”. Ο εξοπλισμός χρησιμοποιείται για να κάνει ευκολότερη ή δυσκολότερη την κάθε άσκηση, αναλόγως με το τι θέλουμε να πετύχουμε.

Ο Khalil etal 1992 αναφέρουν ότι οι διατατικές ασκήσεις ενισχύουν τη λειτουργική ικανότητα των ασθενών με χρόνια οσφυαλγία.

Οι Hodges και Richardson, 1996 αναφέρουν ότι οι σταθεροποιητικές ασκήσεις της σπονδυλικής στήλης διορθώνουν την κλίση της πυέλου και ενισχύουν την ορθή ενδυνάμωση του κοιλιακού τοιχώματος, καθότι η ανεπαρκής μυϊκή σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης σχετίζεται με οσφυαλγία.Οι ασθενείς μπορούν να ξεκινήσουν με ασφάλεια αεροβικές ασκήσεις χαμηλής καταπόνησης στις πρώτες δύο εβδομάδες από την έναρξη των συμπτωμάτων.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Συμπερασματικά, η αντιμετώπισή της οσφυαλγίας και ισχιαλγίας που προκαλείται από κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου πρέπει να είναι πολυπαραγοντική, πολυπρισματική και προϊόν συνεργασίας πολλών ειδικών, που θα συγκροτήσουν την ομάδα αντιμετώπισης του πόνου, συμβάλλοντας ο καθένας με τη δική του μέθοδο και τεχνική. Οι μέθοδοι της φυσικοθεραπείας φαίνεται να έχουν σημαντικό ρόλο στη συντηρητική θεραπευτική προσέγγιση με κύριους στόχους τους να μειώσουν τον πόνο και τα συμπτώματα και να επαναφέρουν τους ασθενείς σε λειτουργικό επίπεδο. Παρόλα αυτά χρειάζεται περεταίρω έρευνα για την αποτελεσματικότητα κάποιων μεθόδων και φυσικών μέσων που εφαρμόζονται όχι μόνο ως μεμονωμένη θεραπεία για την αντιμετώπιση της οσφυαλγίας αλλά και ως συνδυασμένη θεραπεία με άλλες μεθόδους.

 

Comments